Wspomnienia z Kubusiem Puchatkiem w tle

Jesteśmy z Nastką na etapie czytania Kubusia Puchatka. W tym momencie przypomina mi się jak mój Tata czytał mi i mojemu Rodzeństwu opowieści o tymże wiecznie głodnym Misiu. To wspomnienie ogrzewa mnie od środka. Tata zajmował mocno już wysiedziany fotel z prosto wyciągniętymi nogami, my zaś urządzaliśmy sobie z nich ślizgawkę. Jest to o tyle zabawne, że Tata był niskiego wzrostu, ale z perspektywy Dziecka wszystko może wydawać się wielkie. 

Taty już nie ma, ale wspomnienia wciąż żyją. I to jest piękne - że mogę do nich sięgać i wyciągać niczym zasuszony w książce kwiat. 

I mam takie dwie refleksje:

Kubuś Puchatek, to obok Muminków najmądrzejsza książka. Poza tym wydaje mi się, że w każdej z postaci rozpoznaję jakieś spektrum autyzmu. Nota bene Nastka, chyba najbardziej pogodne Dziecko na świecie, upodobała sobie depresyjnego Kłapouchego. Druga sprawa: chciałabym mieszkać w Stumilowym lesie, z Kubusiem Puchatkiem i jego Przyjaciółmi. Jeśli ktoś zadałby mi pytanie jak wyobrażam sobie niebo, to właśnie tak - jako Stumilowy las z jego Mieszkańcami!

Postanowiłam zapytać bliskiego mi Księdza, jak sądzi, czy jest szansa, że w niebie będzie jak w Stumilowym lesie - że przytulę się do misia i poskaczę z tygrysem? Bynajmniej, nie chcę tylko "wielbić Boga". To strasznie nudne. Wiem, że piszę jak dziecko, że moje wyobrażenia są dziecięce, nie nazwałabym ich jednak dziecinnymi. Zresztą, mieliśmy być jak niewinne dzieci, a te chcą się tulić do misia i skakać z tygrysem...

Ps. - A ty jak się masz? - spytał Puchatek.

- Nie bardzo się mam - odpowiedział Kłapouchy. - Już nie pamiętam czasów, żebym jakoś się miał.

Alan Alexander Milne, Kubuś Puchatek