W moim wnętrzu

W moim wnętrzu smutek i pustka,

Spacer – szczęście... podła oszustka...

W powietrzu pachnie akacjami,

Gdy Nastka tańczy z fontannami.

I znów powzięłam tę nadzieję,

Że może jednak...

BEZTROSKO się zaśmieję.

Osiedlowe reminiscencje

Średnio raz w roku odwiedzam swoje dziecięce osiedle, gdyż chodzę tutaj do stomatologa. Pamiętam, że jako mała dziewczynka, czułam się przytłoczona strzelistymi górami, wysokimi blokami, szeroko zabudowanymi połaciami i monstrualnymi wręcz schodami. Wspomniane schody były dosłownie wszędzie, a żeby dostać się do mojego wieżowca, trzeba ich było pokonać ponad 120. Nic się specjalnie na osiedlu nie zmieniło, nawet niektóre stopnie schodów wciąż są wyszczerbione, a jednak dziś kompleksy budynków wydają mi się jakoś bliżej siebie. Sklep spożywczy - "osiedlowa mekka", jak to sobie żartujemy z Mamą - jakiś taki zwyklejszy, przychodnia jakby skurczona, a wybudowana krótko po skończeniu przeze mnie podstawówki nowa szkoła, już nie tak przestronnie imponująca. Wszystko, dosłownie wszystko jakieś takie "mikro". Jedyne, co urosło - i to zdecydowanie - to ceny u stomatologa!!!

Zdjęcie przedstawia widok z mojego rodzinnego domu sprzed lat 😍

Nastusiowe Boże Ciało

Ostatnio nie jest mi po drodze do kościoła. Zgubiłam też sensu zrywania kwiatów i robienia z nich "dywaniku", po którym kroczy procesja. Aż dziwne, że mówi to teolog. Cóż... Absolut sam wybrał mi życie z nosem przy ziemi w miejsce upragnionego doktoratu z filozofii. Wracając jednak do kwiatków... Pamiętam z jaką ekscytacją wiązało się sypanie ów, gdy byłam dziewczynką. Nie planowałam jednak nic dla Nastki. Jedyne, o czym myślałam, to co na obiad i jak przetrwam te wolne od żłobka i szkoły dni. O poranku wyruszyliśmy na spacer. Ruch, to u nas podstawa. Coś mnie jednak natchnęło i spontanicznie zaczęłam zrywać fioletową koniczynę i żółte kaczeńce do bagażnika Nastusiowego rowerka. Po czym szybko sprawdziłam o której godzinie idzie procesja w lokalnej parafii, wygrzebałam chyba jedyną bez bajkowych motywów sukienkę, przygotowałam koszyczek i posłałam Nastusię z jej Tatą na procesję. Sama niestety musiałam zostać z Antkiem, który zdecydowanie nie odnalazłby się w tym tłumie, no chyba że chodziłoby o demolkę. W każdym razie dostałam całą paletę wzruszających zdjęć i filmików, z których wybrałam kilka, by się nimi podzielić. Nastusia była przeszczęśliwa. Ja też. A kwiaty nazbierane pod stopy Jezusa stały się dla mnie wyrazem wdzięczności, miłości i (chociaż chwilowej) radości. Amen.

Kolejne okienko na świat zamknęło się

Coś się kończy, coś się zaczyna, mówią. A co jeśli tylko uparcie się kończy, a nowego nie widać?

Dziś, po prawie 4 latach, zakończyliśmy zajęcia Hipoterapii z Antosiem. Nie dlatego, że jest tak dobrze; że już ich nie potrzebuje. Wręcz przeciwnie. Jest aż tak źle (autoagresja, agresja wobec Terapeutek, a także wobec konia). Łzy płynęły po moich policzkach, kiedy obserwowałam starania Pań prowadzących zajęcia, a jednocześnie sama czułam się taka bezradna. I na swój sposób pogodzona. Czas się poddać.

Antek lubił koniki. Cieszył się na każde spotkanie i przez długi okres współpracował, ale na jeden krok w przód przypadały dwa w tył. Pamiętam, że zaczynał na Jedwabiu. Oczywiście przewijały się różne konie, ale - jak na ironię - dziś pożegnał Go również Jedwab. Tym samym koło się zatoczyło i kolejne okienko na świat zamknęło się.

Rok 2023

Rok 2026

Smutek w masce sukcesu

Niedawno obchodzony był Światowy Dzień Walki z Depresją. Od kilku lat walczę z nią i ja. Jej głównym źródłem jest mój Syn i jego pogłębiająca się choroba. Walkę przegrałabym już dawno, gdyby nie wsparcie bliskich mi Osób; gdyby nie Kostek, który jako najbliższy mi dźwiga to brzemię niejako razem ze mną, gdyby nie Rodzina, zarówno ta z krwi, jak i ta z wyboru, czyli Przyjaciele; w końcu gdyby nie zwykli niezwykli Znajomi, którzy wiedzą z czym mierzę się każdego dnia i którzy również wspierają mnie swoją akceptacją, cierpliwością i zainteresowaniem. 

Akademia Muzyczna nauczyła mnie okazywania pewności siebie i rozluźnienia nawet wtedy, gdy jest się zestresowanym i napiętym, wchodzenia w rolę i odgrywania jej na najwyższym poziomie. I to jest ważne! Jeśli nie masz siły umyć sterty naczyń, to umyj jeden kubek. To daje grunt pod zdrowienie. Jednocześnie nie boję się okazywać słabości, dlatego głośno przyznaję, że można mieć talent, realizować swoje pasje, być otoczonym kochanymi i kochającymi ludźmi, a mimo to nadal chorować na depresję. Można zabawiać ludzi, a jednocześnie w środku nie czuć nic z zabawy. Można dbać o swoje ciało, choć nie wiedzieć po co...

                          

Tylko kozy brak

W Tykocinie żył bardzo biedny Żyd o imieniu Icek. Wraz z żoną Salcią, czwórką dzieci i teściową, gnieździł się w maleńkiej izdebce. Ciasnota była nie do wytrzymania i w końcu Icek postanowił udać się po radę do rabina.

– Rebe, ja nie mogę już tak żyć, ty mi powiedz, co ja mam zrobić?

– Icek, ty idź na targ i kup sobie kozę!

– Ale Rebe, ja już teraz nie mogę wytrzymać tej ciasnoty. Jak ja będę żył, jeśli dojdzie jeszcze koza?

– Ty słuchaj dobrej rady mądrego rabina. Ty idź na targ i kup sobie kozę.

Icek poszedł na targ i kupił kozę. Po wprowadzeniu kozy do maleńkiej izdebki, zrobiło się jeszcze gorzej. Nie dość, że ciasnota doskwiera jeszcze bardziej, to koza cuchnie, wyżera każde jedzenie i załatwia się gdzie popadnie. Icek przetrzymał tydzień, po czym pobiegł do rabina po radę.

– Rebe, to już nie jest życie, to jedno wielkie pasmo cierpienia. Coś ty mi kazał zrobić! Ja już tego dłużej nie wytrzymam.

– Icek, ty idź na targ i sprzedaj kozę. Odczekaj kilka dni i przyjdź mi zdać relację.

Icek zrobił jak radził rabin, po czym ponownie udał się do niego.

– Icek! Sprzedałeś kozę? Jak ci się żyje?

– Sprzedałem Rebe i dzięki ci za twoją mądrą radę. Teraz to ja wiem, że żyję!

Z domu rodzinnego wyniosłam pewną lekcję - rzeczy pozbywaj się tylko w ostateczności. Zasada ta dotyczy głównie ubrań, które przecież na pewno jeszcze się kiedyś przydadzą. Wszak moda lubi zataczać koła. Toteż prócz ciuchów aktualnie używanych, w tapczanie przechowywane są odzienia na później. Dawniej w mieszkaniach było więcej mebli. Dziś zapanowała moda na tzw. wolne kąty. W salonie poza plazmą na ścianie, stołem, czymś do siedzenia, względnie samotną komódką - sprzętów nie uświadczysz. Na ogół jedna szafa z garderobą w zupełności wystarczy. Serio? Jedna szafa na moje łachy? Wróć! Na łachy wszystkich domowników ...o zgrozo! To kompletnie nie w moim stylu. Tyle w temacie konfekcji.

Wskazane jest ponadto zgromadzenie wyposażenia w postaci wszelkiego autoramentu pudełek, puzderek, pojemniczków. W jakim celu? Zabierając w podróż wszystkie pożądane kosmetyki przelewamy je do małych buteleczek, zyskując tym samym miejsce w kosmetyczce. Wersje mini-produktów można co prawda dostać dziś w każdej drogerii, osobiście jednak uważam to za wielkie cenowe "oszukaństwo"!

Akcesoria warte przechowywania, to także pudełka po lodach. Zawsze jest w czym zamrozić zupę lub inne danie. Do tego celu znakomicie nadadzą się również kupne pojemniki. Niemniej są sytuacje, w których wyższość okazują się mieć te wtórne. Wyobraźmy sobie, że mamy gości, którym bardzo zasmakowało nasze ciasto. I już mamy pojemniczek na wynos! Taki jednorazowy, co by później rok nie czekać na zwrot tego od kompletu.

Problem zaczyna się, gdy przestajemy kontrolować nasze zapasy i nie potrafimy nic wyrzucić. Gdy wydaje się nam, że absolutnie wszystko bez wyjątku trzeba skitrać. Wszak po to ktoś mądry wymyślił recykling. Co jakiś czas robię więc czystki w swoich zbiorach, co by nadmiernie nie zarosnąć. Czasem udaje mi się nawet pozbyć czegoś z przyodziewku! Znam jednak takich, dla których rozłąka z każdym zbędnym drobiazgiem zdaje się katorgą nie do przejścia. Ja natomiast po takim odgraceniu czuję się bohaterką Związku Radzieckiego i Chin Ludowych i zupełnie inaczej patrzę na swoje ciasne mieszkanko! Obawiam się tylko, że zyskana przestronność jest wyłącznie pozorna. Zupełnie jak w tym żydowskim kawale...

Z dedykacją dla mojej Mamy

Wspomnienia z Kubusiem Puchatkiem w tle

Jesteśmy z Nastką na etapie czytania Kubusia Puchatka. W tym momencie przypomina mi się jak mój Tata czytał mi i mojemu Rodzeństwu opowieści o tymże wiecznie głodnym Misiu. To wspomnienie ogrzewa mnie od środka. Tata zajmował mocno już wysiedziany fotel z prosto wyciągniętymi nogami, my zaś urządzaliśmy sobie z nich ślizgawkę. Jest to o tyle zabawne, że Tata był niskiego wzrostu, ale z perspektywy Dziecka wszystko może wydawać się wielkie. 

Taty już nie ma, ale wspomnienia wciąż żyją. I to jest piękne - że mogę do nich sięgać i wyciągać niczym zasuszony w książce kwiat. 

I mam takie dwie refleksje:

Kubuś Puchatek, to obok Muminków najmądrzejsza książka. Poza tym wydaje mi się, że w każdej z postaci rozpoznaję jakieś spektrum autyzmu. Nota bene Nastka, chyba najbardziej pogodne Dziecko na świecie, upodobała sobie depresyjnego Kłapouchego. Druga sprawa: chciałabym mieszkać w Stumilowym lesie, z Kubusiem Puchatkiem i jego Przyjaciółmi. Jeśli ktoś zadałby mi pytanie jak wyobrażam sobie niebo, to właśnie tak - jako Stumilowy las z jego Mieszkańcami!

Postanowiłam zapytać bliskiego mi Księdza, jak sądzi, czy jest szansa, że w niebie będzie jak w Stumilowym lesie - że przytulę się do misia i poskaczę z tygrysem? Bynajmniej, nie chcę tylko "wielbić Boga". To strasznie nudne. Wiem, że piszę jak dziecko, że moje wyobrażenia są dziecięce, nie nazwałabym ich jednak dziecinnymi. Zresztą, mieliśmy być jak niewinne dzieci, a te chcą się tulić do misia i skakać z tygrysem...

Ps. - A ty jak się masz? - spytał Puchatek.

- Nie bardzo się mam - odpowiedział Kłapouchy. - Już nie pamiętam czasów, żebym jakoś się miał.

Alan Alexander Milne, Kubuś Puchatek